Postanowienie TK z dnia 11 kwietnia 2016, sygn. Ts 16/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11  stycznia 2016 r. (data nadania) E.J. (dalej: skarżąca) wystąpiła o  zbadanie zgodności art. 3941 i art. 3942 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2014.101, ze zm.; dalej: kpc) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 77 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 78 w zw.  z art. 31 ust. 3 i w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną sformułowano w związku z następującą sprawą. Wyrokiem z listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w W. (dalej: Sąd Rejonowy w W.) oddalił powództwo skarżącej o zapłatę. Od tego wyroku skarżąca złożyła apelację, którą Sąd Rejonowy w W. odrzucił postanowieniem z marca 2014 r., doręczonym skarżącej 7 kwietnia 2014 r. Sąd ten ustalił, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczył pełnomocnikowi skarżącej już 13 grudnia 2013 r., a apelację złożono dopiero 30 grudnia 2013 r., czyli po upływie dwutygodniowego terminu określonego w art. 369 § 1 kpc. Na skutek wniesienia zażalenia przez skarżącą Sąd Okręgowy w K. (dalej: Sąd Okręgowy w K.) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania (postanowienie z września 2014 r.). Sąd Okręgowy w K. doszedł do przekonania, że odrzucenie apelacji skarżącej było co najmniej przedwczesne, ponieważ istniały wątpliwości co do tego, czy doręczyciel nie popełnił omyłki w ustaleniu daty doręczenia. Postanowieniem z września 2015 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił jednak apelację skarżącej, stwierdziwszy, że odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 13 grudnia 2013 r. i, w konsekwencji, że apelację złożono po terminie. Postanowieniem z października 2015 r. Sąd Okręgowy w K. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w komparycji postanowienia z września 2015 r., zastępując niewłaściwą sygnaturę sprawy prawidłową oraz błędną datę zaskarżonego wyroku „listopada 2014 r.”