Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 listopada 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 16/18 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej z 23 stycznia 2018 r. (data nadania), A.M. (dalej: skarżąca) kwestionuje zgodność art. 10 ust.
2 w związku z art. 1 ust. 1 lit. k, art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 pkt 9 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 9 września
2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1150) w związku z art. 109 § 2 ustawy z dnia 15 września
2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1577) w zakresie, w jakim konstytuuje obowiązek podatkowy pobierania
podatku od czynności cywilnoprawnych od osób zawierających umowę spółki komandytowej, jako niewskazanych w ustawie o podatku
od czynności cywilnoprawnych jako płatnicy tego podatku z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 2, art. 64, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym.
Skarżąca złożyła 25 lutego 2014 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w B., działającego w imieniu Ministra Finansów (dalej: Dyrektor
Izby Skarbowej), wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności
cywilnoprawnych w zakresie obowiązków płatnika tego podatku z tytułu zawarcia umowy komandytowej.
Dyrektor Izby Skarbowej, wydał 23 maja 2014 r. interpretację indywidualną (nr […]), w której uznał stanowisko wnioskodawczyni
za nieprawidłowe.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej 4 lipca 2014 r. stwierdził brak podstaw do
zmiany wydanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. (dalej: WSA), który wyrokiem z 1 kwietnia 2015 r. (sygn.
[…]) oddalił skargę. Sąd administracyjny podzielił stanowisko organu interpretacyjnego i uznał za prawidłowy wywód prawny
tego organu.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła