Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 kwietnia 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 16/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Spółki “T” Spółki z o.o. zarzucono, że treść art. 3933 Kodeksu postępowania cywilnego pozwala na dokonywanie w czasie jego obowiązywania sprzecznych ze sobą interpretacji, polegających
na odmiennym kwalifikowaniu formalnego braku kasacji w postaci nieprzytoczenia podstaw kasacji. Zdaniem skarżącego, nieprecyzyjność
kwestionowanego przepisu poddaje w wątpliwość stabilność systemu prawa, a tym samym godzi w równość wobec prawa.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 11 lutego 1999 r. wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od daty
doręczenia tego zarządzenia braków formalnych złożonej skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez wskazanie na czym polega
niezgodność art. 3933 kpc z “określonym w art. 45 pkt 1 Konstytucji RP prawem do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy” oraz “z określonym
w art. 32 Konstytucji RP prawem równości wobec prawa”.
Wykonując powyższe zarządzenie skarżący wskazał, że z art. 3933 kpc wynika niedopuszczalność uzupełnienia braków formalnych kasacji, co jest sprzeczne z określonym w art. 45 ust. 1 Konstytucji
RP (błędnie oznaczanym w skardze jako art. 45 pkt 1) prawem do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy oraz z określonym
w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP prawem równości wobec prawa, z którego z kolei wynika powszechne prawo dostępu do wymiaru
sprawiedliwości.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP skarga konstytucyjna może być wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli na podstawie
zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego sąd lub organ administracji publicznej ostatecznie orzekł o przysługujących
skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych. Na skarżącym ciąży więc powinność wykazania, że orzeczenie wydane przy
zastosowaniu zakwestionowanego aktu normatywnego odnosiło się do przysługujących mu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym.
Konieczne jest również, aby podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił przepis, stanowiący przedmiot późniejszej kontroli
dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny.
W