Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 czerwca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 160/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 lipca 2009 r. (data nadania) Leszek K. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie niezgodności art. 131 § 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.
U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) z art. 45 ust. 1, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim
zaskarżony przepis przewiduje rozpoznanie zażalenia na uchwałę o utrzymaniu w mocy uwagi prezesa sądu przez ten sam sąd dyscyplinarny
w innym równorzędnym składzie.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 9 stycznia 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. W pierwszej kolejności
Trybunał stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił naruszenia wskazanych w skardze konstytucyjnych praw podmiotowych. Tym
samym Trybunał uznał, że niedopuszczalne było wydanie orzeczenia o skardze (art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 39 ust.
1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).
Co więcej, zdaniem Trybunału podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji jest oczywiście
bezzasadny (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o TK). Trybunał podkreślił przy tym, że skarżący nie wykazał, iż z uwagi
na brak dewolutywnego środka zaskarżenia nie zostały zachowane konstytucyjne standardy procedury odwoławczej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podnosi, że podobieństwo zaskarżonej regulacja do zawartej również w innych
ustawach normujących postępowania dyscyplinarne nie może decydować o oczywistej bezzasadności złożonej skargi konstytucyjnej.
W ocenie skarżącego niedewolutywność przysługującego mu na podstawie zaskarżonego przepisu środka zaskarżenia (zażalenia)
jest niezgodna z art. 176 ust. 1 Konstytucji. Skarżący podkreśla przy tym, że od zasady dwuinstancyjności postępowania ustawa
nie może przewidywać wyjątków. Twierdzi też,