Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 października 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 160/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 7 lipca 2010 r. skarżąca zakwestionowała zgodność z Konstytucją art. 47 ustawy z 10 kwietnia 1974
r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm.; dalej: u.e.l.d.o.). Zakwestionowanemu
przepisowi u.e.l.d.o. w zakresie, w jakim „przepis ten nakłada na organ gminy obowiązek zameldowania osoby i miejsca jej pobytu
(w tym pobytu stałego) bez względu na to, czy miejsce pobytu (adres) wskazane w zgłoszeniu przez osobę, ubiegającą się o dokonanie
zameldowania, może być uznane za miejsce nadające się do stałego przebywania (zamieszkiwania) w nim ludzi w rozumieniu przepisów
ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.
690, ze zm.)”, skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 2 Konstytucji. Wyjaśniając istotę takiej niezgodności, skarżąca wskazuje
na naruszenie – wynikających z art. 2 Konstytucji – zasad poprawnej legislacji, ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego
przez nie prawa oraz określoności prawa, także prawa do bezpieczeństwa prawnego. Zdaniem skarżącej, przepis art. 47 u.e.l.d.o.
narusza wyżej wymienione zasady, ponieważ „zestawienie przedmiotowego art. 47 u.e.l.d.o. z przepisami określającymi wymogi
techniczne pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz przepisami określającymi kompetencje organów nadzoru budowlanego,
wywołuje u skarżącej stan niepewności co do tego, która z powołanych regulacji oraz wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych
powinna zyskać pierwszeństwo i być uznana za nadrzędną”. Tym samym, zakwestionowane unormowanie powoduje powstanie wątpliwości
prawnych, których przyczyną jest równoległe występowanie w obrocie prawnym dwóch niespójnych regulacji.
Skarga konstytucyjna została skierowana w związku z następującą sprawą. Decyzją Prezydenta Miasta Szczecina z 6 maja 2008
r.