Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 kwietnia 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 161/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jana Zbigniewa Madejskiego z 5 listopada 2002 r. zarzucono, iż art. 385 w związku z art. 397 § 2
ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 77
ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem Sądu Okręgowego Białymstoku z dnia 28 maja 2002 r. (sygn. akt I C 670/02) odrzucono jego
skargę o wznowienie postępowania w sprawie o odszkodowanie, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku
z 24 października 2001 r. (sygn. akt I C 337/98). Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku
postanowieniem z 31 lipca 2002 r. (sygn. akt I Acz 624/02).
Zdaniem skarżącego, zakwestionowane regulacje prawne ograniczają konstytucyjne prawo do uzyskania orzeczenia sądowego opartego
na wszelkich możliwych do uzyskania środkach dowodowych. Skarżący zarzucił przy tym, iż art. 385 k.p.c. („sąd drugiej instancji
oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna”) daje sądowi odwoławczemu zbyt duże możliwości interpretacyjne, co do określenia
środka odwoławczego mianem „bezzasadnego”, a co za tym idzie do jego oddalenia, bez wnikliwego zbadania całokształtu materiału
dowodowego.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 4 marca 2003