Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 czerwca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 161/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 czerwca 2009 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu
obowiązującym 4 czerwca 2007 r.: (1) art. 185 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.
U. z 2006 r. Nr 164, poz. 1163, ze zm.; dalej: p.z.p.) oraz (2) § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006
r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu od odwołania oraz szczegółowych zasad rozliczania kosztów
w postępowaniu odwoławczym (Dz. U. Nr 87, poz. 608; dalej: rozporządzenie). Skarżący wskazuje, że zaskarżone przepisy przewidują
rażąco wygórowane wysokości wpisów od odwołań wnoszonych w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, co powoduje,
że znaczna część podmiotów uczestniczących w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego zostaje w istocie pozbawiona
możliwości skorzystania z procedury odwoławczej. Taka regulacja – wywodzi skarżący – uniemożliwia obywatelowi kwestionowanie
rozstrzygnięć podejmowanych w ramach tego postępowania, wskutek czego ograniczone zostaje prawo do sądu określone w art. 45
ust. 1 Konstytucji.
W dalszej części skargi skarżący wskazuje, że brak możliwości skorzystania z przewidzianego w procedurze cywilnej mechanizmu
zwolnienia od kosztów w całości lub w części powoduje naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa. Brak mechanizmu korygującego
obowiązek uiszczenia wpisu w zależności od szczególnych okoliczności dotyczących osoby odwołującej się jest, według skarżącego,
nie do pogodzenia z normami wyrażonymi w art. 32 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z 26 stycznia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie
spowodowane było nieadekwatnością konstytucyjnego wzorca kontroli. Ponadto podstawą odmowy nadania skardze konstytucyjnej
dalszego biegu było niespełnienie warunku określenia sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw, o którym mowa w
art. 47 ust. 1 pkt