Postanowienie TK z dnia 01 lipca 2015, sygn. Ts 161/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 czerwca 2014 r. (data nadania) R.Ł. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 4241a § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „ustanawia on zakaz wnoszenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku w sprawach, w których złożono skargę kasacyjną, a Sąd Najwyższy w ramach instytucji »przedsądu« odmówił jej przyjęcia”, z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Skarżący wystąpił także o zbadanie zgodności art. 3989 k.p.c. w zakresie, w jakim przepis ten „nie nakłada na Sąd Najwyższy na etapie »przedsądu« obowiązku respektowania wykładni przepisów prawnych dokonanej przez Sąd Najwyższy i respektowania ukształtowanych poglądów prawnych tego Sądu i w tym znaczeniu jest przepisem niedookreślonym”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Formułując zarzuty niekonstytucyjności art. 4241a § 1 oraz art. 3989 k.p.c., skarżący odniósł się przede wszystkim do treści i zasadności wydanego przez Sąd Najwyższy postanowienia z 14 lutego 2014 r. (sygn. akt V CSK 232/13) o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej. Wskazał, że nie przysługuje mu żaden środek prawny, który pozwoliłby zakwestionować przedstawiony w jego sprawie „odosobniony na tle pozostałych licznych orzeczeń Sądu Najwyższego” pogląd dotyczący dopuszczalności powołania się na etapie postępowania apelacyjnego na przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu. Jednocześnie, jak zaznaczył skarżący, zgodnie z zaskarżonym art. 4241a § 1 k.p.c., wniesienie skargi kasacyjnej, która została poddana przedsądowi, pozbawiło go prawa do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu – I Wydział Cywilny z 7 grudnia 2012 r. (sygn. akt I ACa 1236/12). W myśl bowiem art. 4241a § 1 k.p.c. od wyroków