Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lipca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 162/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Rajnolda i Teresy Zapała z 12 września 2003 r. zarzucono, iż art. 172 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) oraz art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji.
Skarżący wskazali, iż postanowieniem Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2003 r. (sygn. akt V Cz 195/02) oddalono ich zażalenie
od postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach z 31 lipca 2002 r. (sygn. akt III WCK 62/02) w przedmiocie odrzucenia kasacji
od postanowienia tegoż Sądu z 23 maja 2002 r. (sygn. akt II Ca 317/02), zmieniającego postanowienie wstępne wydane przez Sąd
Rejonowy w Lublińcu z 8 października 2001 r. (sygn. akt I Ns 85/01) i stwierdzającego zasiedzenie nieruchomości na niekorzyść
skarżących.
Zdaniem skarżących przewidziana w art. 172 kodeksu cywilnego instytucja zasiedzenia narusza konstytucyjną ochronę prawa własności.
Umożliwia bowiem przejęcie własności rzeczy przez osobę do tego nieuprawnioną. Skarżący sformułowali szereg propozycji zmian,
jakie powinny zostać wprowadzone do kodeksu cywilnego, by zagwarantować w sposób skuteczny ochronę prawa własności ograniczając
również zakres zastosowania instytucji zasiedzenia.
Uzasadniając zarzut naruszenia przez art. 233 § 1 k.p.c. Konstytucji, pełnomocnik skarżących stwierdził, iż obecne brzmienie
art. 233 § 1 k.p.c. narusza konstytucyjną ochronę prawa własności, gdyż „sądy nie