Postanowienie TK z dnia 23 listopada 2006, sygn. Ts 163/06

W skardze konstytucyjnej złożonej 20 czerwca 2006 r. zarzucono, że art. 3701 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Dla uzasadnienia tego zarzutu skarżący przytoczył szereg argumentów mających świadczyć o naruszeniu jego praw przez sądy rozpoznające sprawę. Uzasadnienie niekonstytucyjności zaskarżonego przepisu sprowadza się do stwierdzenia, że zakłada on „ludzką nieomylność”, przez co narusza prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Wezwany zarządzeniem sędziego do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej, m.in. przez wskazanie sposobu naruszenia praw konstytucyjnych, skarżący w piśmie procesowym z 28 lipca 2006 r. wskazał, że naruszone zostało jego prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Sposób naruszenia tego prawa został wskazany w