Postanowienie TK z dnia 19 grudnia 2007, sygn. Ts 163/07

W skardze konstytucyjnej z 18 lipca 2007 r. skarżący zarzuca, że art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) jest niezgodny z art. 79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1, bezpośrednio z art. 45 ust. 1 oraz z art. 2 Konstytucji w zakresie zwrotów: „gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny”, „gdy braki nie zostały uzupełnione w terminie”, jak również w całości. Skarżący wskazuje, że oparta na kwestionowanym przepisie instytucja „przedsądu” narusza istotę prawa do złożenia skargi konstytucyjnej, a także prawo do rozpoznania sprawy w jawnym i sprawiedliwym postępowaniu sądowym, narusza również – zdaniem skarżącego – istotę państwa prawa.

Skarga konstytucyjna została złożona na podstawie następującego stanu faktycznego. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 20 czerwca 2007 r. (Ts 278/06, OTK ZU nr 3/B/2007, poz. 146) nie uwzględnił zażalenia skarżącego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 9 stycznia 2007 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W obu postanowieniach Trybunał Konstytucyjny wskazywał na wymogi, jakie powinna spełniać skarga konstytucyjna, m.in. na obowiązek prawidłowego określenia podstawy wnoszonej skargi konstytucyjnej – wskazania, jakie konstytucyjne prawa i wolności, a także w jaki sposób zostały naruszone przez kwestionowane w skardze przepisy. Podkreślił również, że prawidłowe określenie podstawy skargi nie może ograniczyć się jedynie do wskazania przepisów Konstytucji mających stanowić wzorzec kontroli, ale powinno polegać ma precyzyjnym, popartym merytoryczną argumentacją wyjaśnieniu istoty zarzutu ich niekonstytucyjności (art. 47 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o TK). W postanowieniu z 20 czerwca 2007 r. Trybunał podkreślił, że skarżący nie wskazał, jakie konkretne konstytucyjne prawa i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone, a argumentacja zażalenia nie dostarcza argumentów podważających słuszność postanowienia Trybunału z 9 stycznia 2007 r. Zgodnie z