W skardze konstytucyjnej z 3 lipca 2009 r., sporządzonej przez pełnomocnika powiatu, zakwestionowana została zgodność art.
43 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, ze zm.) z art.
16 ust. 2, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 165 ust. 1, art. 94 w związku
z art. 2, art. 165 ust. 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji oraz art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 15 grudnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie
spowodowane było brakiem zdolności skargowej jednostki samorządu terytorialnego – powiatu kluczborskiego. W uzasadnieniu zaskarżonego
postanowienia wskazano ponadto, że skarga konstytucyjna nie jest instrumentem służącym rozstrzyganiu sporów o charakterze
publicznoprawnym i z tego powodu nie może być wykorzystywana przez jednostki samorządu terytorialnego do ochrony swych praw.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym przedstawił szeroką argumentację przemawiającą
za przyznaniem zdolności skargowej organom samorządu terytorialnego. W piśmie dowodzi, że: (1) art. 79 ust. 1 Konstytucji
przyznaje „każdemu” możliwość wniesienia skargi konstytucyjnej; nie tylko więc osobom fizycznym, ale również osobom prawnym;
(2) jednostki samorządu terytorialnego podlegają sferze imperium państwa, stąd należy uznać, że są one adresatami uprawnień wynikających z określonych praw konstytucyjnych; (3) podział na
sfery imperium i dominium traci na wyrazistości; jednostki samorządu terytorialnego mogą realizować zadania z zakresu administracji publicznej w formach
charakterystycznych dla prawa prywatnego, co uzasadnia przyznanie im