Postanowienie TK z dnia 05 października 2012, sygn. Ts 163/12

W skardze konstytucyjnej z 6 lipca 2012 r., skarżący zakwestionował zgodność art. 163 § 2 w związku z art. 103 i art. 160 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Według skarżącego z art. 163 § 2 w związku z art. 103 i art. 160 p.p.s.a. wynika norma, która prowadzi do naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji, „przez brak możliwości skutecznego zaskarżenia przy skardze kasacyjnej, incydentalnych i niezaskarżalnych postanowień sądu administracyjnego pierwszej instancji”. Uzasadniając ten zarzut, skarżący zauważył, że choć niezaskarżalne postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych można poddać pośredniej kontroli NSA w trybie skardze kasacyjnej, to jednak kontrola ta jest pozorna, gdyż skarżący – z uwagi na brak obowiązku uzasadnienia postanowienia wpadkowego – nie ma możliwości sformułowania właściwych zarzutów wobec postanowienia o charakterze incydentalnym.

Postanowieniem z 5 października 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odrzucił, jako niedopuszczalny, wniosek o przywrócenie terminu wniesienia skargi konstytucyjnej oraz odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Ponadto stwierdził, że skarżący wniósł skargę z przekroczeniem ustawowego terminu jej wniesienia i że nie wskazał sposobu naruszenia przysługujących mu praw podmiotowych (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).

W ustawowym terminie skarżący wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Jego zdaniem Trybunał mylnie uznał, że terminy prawa materialnego nie podlegają przywróceniu. Skarżący powołał się przy tym na zły stan zdrowia, który uzasadniał ubieganie się o przywrócenie tego terminu. W zażaleniu podniósł także, że sposób liczenia terminu wniesienia skargi konstytucyjnej zgodnie z