Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 163/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 16 czerwca 2014 r. (data nadania) H. S.-S. (dalej: skarżąca, podatniczka) zakwestionowała zgodność
art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a w związku z art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm.; dalej: ustawa podatkowa) z art. 64 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 2,
art. 84 oraz art. 217 Konstytucji.
Rozpatrywana skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Skarżąca wystąpiła o wydanie interpretacji
indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej zdarzenia przyszłego. Zamierzając przenieść własność lokalu mieszkalnego
na podstawie umowy dożywocia przed upływem pięciu lat od daty jego nabycia, skarżąca zadała pytanie, czy powstanie wówczas
obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: podatek dochodowy). W przekonaniu skarżącej umowa dożywocia
nie ma charakteru odpłatnego, ponieważ nie wiąże się z koniecznością zapłaty określonej sumy pieniężnej. Przepisy ustawy z
dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121; dalej: k.c.), dotyczące umowy dożywocia, wskazują bowiem,
że nabywca nieruchomości zobowiązany jest do zapewnienia zbywcy dożywotniej opieki, która nie jest świadczeniem pieniężnym.
Skoro świadczenia tego nie można wyrazić w pieniądzu, to niemożliwe jest zastosowanie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: ustawa podatkowa). Natomiast
samo przyporządkowanie danego stanu faktycznego do jednego ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ustawy podatkowej nie
jest samoistną podstawą powstania zobowiązania podatkowego. Skarżąca zwróciła uwagę na to, że nawet jeżeli umowa dożywocia
jest odpłatnym zbyciem nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8