Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 lipca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 163/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 1 sierpnia 2016 r. Huta Łaziska S.A. w upadłości układowej (dalej: skarżąca, spółka), przy udziale
nadzorcy sądowego – radcy prawnego Wojciecha S., wystąpiła o zbadanie zgodności art. 44, art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 46
oraz art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059; dalej: prawo energetyczne)
w związku z art. 9, art. 20, art. 22, art. 32, art. 45 i art. 76 Konstytucji – w zakresie, w jakim przepisy te pozbawiają
odbiorcę energii prawa do wzięcia udziału w postępowaniu, w charakterze strony, o zatwierdzenie taryfy przedsiębiorstwa energetycznego
– z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 9 Konstytucji w związku z art. 249 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U.
z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze zm.) w związku z art. 37 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca
2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz. Urz. UE.
z 14 sierpnia 2009 r. L 211/55 Nr 211, poz. 55; dalej: dyrektywa).
Skarżąca twierdzi, że zakwestionowane w skardze przepisy są niezgodne z Konstytucją, ponieważ pozbawiły ją prawa do wzięcia
udziału – w charakterze strony – w postępowaniu o zatwierdzenie taryfy energii elektrycznej. W ten sposób doszło do naruszenia
praw skarżącej wskazanych w petitum skargi konstytucyjnej, a także do nieprawidłowej implementacji dyrektywy.
Postanowieniem z 16 grudnia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdziwszy,
że skarżąca wadliwie określiła jej przedmiot. Trybunał zwrócił uwagę na to, że przepisy ustawy zasadniczej – zakwestionowane
przez skarżącą w związku z regulacjami prawa energetycznego – nie mogą stanowić przedmiotu kontroli, gdyż Trybunał nie jest
uprawniony do badania