Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 lutego 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 163/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 sierpnia 2017 r. (data nadania) A. i A.W. (dalej: skarżący)
zakwestionowali zgodność art. 492 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U.
z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 32 i art. 47 ustawy
z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 160), w zakresie, w jakim „nie uzależnia wykonalności nakazu
zapłaty wydanego przeciwko poręczycielom wekslowym od uprzedniego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji w stosunku do wystawcy
weksla”, z art. 32 ust. 1, art. 2 i art. 31 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący zajęli stanowisko, że wyrok Sądu Apelacyjnego w W. Wydział Cywilny (dalej: Sąd
Apelacyjny w W.) z 19 lutego 2014 r., sygn. akt […], wydany wobec skarżących na podstawie przepisów zakwestionowanych w skardze,
naruszył „prawo równości wobec prawa oraz prawo do sprawiedliwego procesu w demokratycznym państwie prawa, z poszanowaniem
proporcjonalności użytych środków prawnych dla uzasadnionej ochrony praw poszczególnych podmiotów”. Skarżący wskazali, że
„zostali zobowiązani do zapłaty za dług względem leasingodawcy zaciągnięty przez spółkę (…), bez uprzedniej egzekucji roszczeń
w stosunku do spółki, tylko bezpośrednio od nich, tak jakby byli stroną stosunku podstawowego, tj. umowy leasingu (…)”.
Postanowieniem z 22 listopada 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu analizowanej skardze. W wyniku
przeprowadzenia wstępnego rozpoznania skargi Trybunał ustalił bowiem, że została ona wniesiona po terminie wskazanym w art.
77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz.
2072; dalej: u.o.t.p. TK), tj. po upływie