Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lipca 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 163/18 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 (z art. 176 ust. 1 Konstytucji).
W dalszej kolejności Trybunał wyjaśnił, że skarżący za „sprawę” w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji – w związku z którą
wystąpił ze skargą konstytucyjną – uznał kwestię, czy miał on status pokrzywdzonego w postępowaniu, które zapoczątkował pismem
z 29 lipca 2017 r., zawiadamiającym o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. października 2018 r. (data nadania), M.J. (dalej:
skarżący) zarzucił niezgodność:
a) art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904; dalej: k.p.k.)
z zakresie, w jakim uznaje on, że orzeczeniem sądu pierwszej instancji jest postanowienie oskarżyciela publicznego,
b) art. 426 § 1 k.p.k. w zakresie, w jakim sąd rozpoznający po raz pierwszy środek odwoławczy od orzeczenia oskarżyciela publicznego
jest sądem odwoławczym drugiej instancji
z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45 w
związku z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 2, art. 176 w związku z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku
z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 4 lutego 2020 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
wyjaśnił, że z analizy treści pism procesowych skarżącego wynika, że stawia on przede wszystkim zarzut, iż zaskarżone przepisy
są niezgodne z prawem do właściwego sądu (z art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz prawem do dwuinstancyjnej procedury sądowej
W związku z powyższym Trybunał wskazał, że żaden z zakwestionowanych