Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 stycznia 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 163/19 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 31 października 2019 r. (data nadania), działająca we
własnym imieniu radca prawny S.S. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność:
1) art. 39822 w związku z art. 48 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 155, ze zm.;
dalej: k.p.c.), w brzmieniu obowiązującym 11 marca 2018 r.:
a) w zakresie, w jakim „odnośnie [do] sprawy już zawisłej przed sądem pierwszej instancji, nie wyłącza z urzędu od rozpoznania
skargi na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie kosztów sądowych, sędziego prowadzącego daną sprawę”, z art. 45
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
b) w zakresie, w jakim „nie przewiduje ostatecznego terminu procesowego do którego skarga na orzeczenie referendarza sądowego
winna być rozpoznana”, z art. 77 ust. 2 w związku z art. 78 Konstytucji;
2) art. 380 k.p.c. w zakresie, w jakim „nie przewiduje możliwości rozpoznania przez sąd drugiej instancji tych postanowień
sądu pierwszej instancji, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a w których sąd ten procedował jako sąd odwoławczy,
rozpoznając skargę na orzeczenie referendarza sądowego”, z art. 176 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
W sprawie z wniosku skarżącej o wyznaczenie zarządcy rzeczą wspólną, toczącej się przed Sądem Rejonowym w G. pod sygn. akt
[…], referendarz sądowy postanowieniem z 26 września 2018 r. ustalił i przyznał biegłemu sądowemu z zakresu wyceny nieruchomości
wynagrodzenie w kwocie 2987,06 zł za sporządzenie opinii.
Skarżąca wniosła skargę na orzeczenie referendarza.
Postanowieniem z 1 lutego 2019 r. Sąd Rejonowy w G. (sygn. akt […]) ustanowił zarządcę sądowego nieruchomości wspólnej, opisanej w tym orzeczeniu. Z kolei w postanowieniu z 14 lutego 2019 r.
(sygn. akt […]) Sąd ten