Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 listopada 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 163/99 * |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Mariana F. wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 31 października 1999 r. zarzucono niezgodność
art. 200 § 1-3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego z art. 2, art. 10 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze podniesiono, iż zaskarżone przepisy naruszając zasadę równego traktowania stron w procesie
w sytuacji, w której przeciwną stroną sporu jest organ sądowy, godzą w zasadę równowagi trzech władz. Natomiast dyspozycja
art. 200 § 2 kpc poprzez związanie sądu postanowieniem o przekazaniu mu sprawy, prowadzi do sytuacji w której sąd orzekający
jest zarazem stroną pozwaną, co skutkuje naruszeniem zasady prawdy obiektywnej.
Skarżący stwierdził, iż Sąd Okręgowy w L., stosując zakwestionowane przepisy, postanowieniem z 20 kwietnia 1999 r. (sygn. akt I C 321/99), uznał swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w W. Zażalenie na to postanowienie Sąd Apelacyjny w L. oddalił
postanowieniem z 12 września 1999 r. (sygn. akt Acz 387/99).
Postanowieniem z 29 marca 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Odnośnie zarzutu
niekonstytucyjności art. 200 § 2 i § 3 kpc, stwierdził, że skoro przepisy te nie stanowiły podstawy wydania wskazanego przez
skarżącego ostatecznego orzeczenia, przeto nie mogą być przedmiotem skargi konstytucyjnej. Co się zaś tyczy niezgodności art.
200 § 1 kpc, to zarzut naruszenia zasady bezstronności i prawdy obiektywnej przez wydane na jego podstawie orzeczenie jest,
zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, przedwczesny. Naruszenie wskazanych powyżej zasad mogłoby mieć miejsce dopiero w postępowaniu
przed sądem orzekającym, który dysponuje szeregiem przewidzianych w procedurze cywilnej środków np. wyłączeniem sędziego,
a w konsekwencji nawet całego składu, mających zapobiegać naruszeniu wskazanych przez skarżącego praw.
Na to postanowienie wniósł zażalenie skarżący, podnosząc, iż wskazane przez niego rozstrzygnięcie, co