Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 164/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 sierpnia 2016 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący)
zarzucił niezgodność art. 6 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557, ze
zm.; dalej: k.k.w.) w zakresie, w jakim przepis ten „dopuszcza pozostawienie wniosku, skargi lub prośby skazanego bez rozpoznania
z uwagi na oparcie jej na tych samych podstawach faktycznych w przypadku, gdy poprzedni wniosek, skarga lub prośba skierowane
zostały do innego organu wykonującego orzeczenie” z art. 32 i art. 63 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 14 grudnia 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 19 grudnia 2016 r.) Trybunał odmówił nadania skardze
konstytucyjnej dalszego biegu, uznając, że zarzuty w niej sformułowane cechuje oczywista bezzasadność. Trybunał ustalił, że
ich istota dotyczyła trzech kwestii: po pierwsze, odmienności w stosunku do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej: k.p.a.) uregulowania prawa do skargi osób skazanych;
po drugie, zakresu uznaniowości pozostawionego organom rozpoznającym skargi (wnioski, prośby) osób skazanych; po trzecie,
braku określenia terminu, do którego organ rozpoznający skargę skazanego może uznać, że jest ona oparta na tych samych podstawach
faktycznych co skarga wcześniej rozpoznana przez inny organ, i w konsekwencji pozostawić późniejszą skargę bez rozpoznania.
Trybunał przywołał wyrok TK z 12 lipca 2016 r. (sygn. akt K 28/15, OTK ZU nr 4/2016, poz. 56), w którym orzeczono, że art.
6 § 2 zdanie drugie i § 3 pkt 2 i 3 k.k.w. są zgodne z art. 63 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji. W powołanym orzeczeniu
ocenie podlegały zasady rozpoznania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Co