W sporządzonej przez pełnomocnika skarżących skardze konstytucyjnej zakwestionowano zgodność z Konstytucją przepisów dwóch
ustaw. Art. 3931 pkt 2, art. 39311 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) skarżący zarzucili
niezgodność z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 oraz art. 183 ust. 1 Konstytucji. Natomiast wobec
art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. Nr 90, poz. 419, ze zm., dalej: ustawa nowelizująca) skarżący sformułowali zarzut niezgodności z art. 2, art. 31 ust.
2 i 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 27 czerwca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego postanowienia stwierdził, że argumentacja skarżących mająca potwierdzić zarzut niekonstytucyjności przepisów k.p.c. sprowadza
się w całości do krytycznej oceny dokonanej przez sądy kwalifikacji stanu faktycznego, ustalonego w sprawie skarżących. Ponadto
Trybunał Konstytucyjny uznał, że skarżący nie wskazali konkretnych praw podmiotowych, znajdujących zakotwiczenie w przepisach
konstytucyjnych, których naruszenie nastąpiłoby wskutek zastosowania zaskarżonych unormowań. Za takie prawo nie może być uznane
w szczególności „konstytucyjne prawo do skargi kasacyjnej”. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, wniesiona skarga nie spełniała
także prawnych wymogów w odniesieniu do zaskarżonych unormowań ustawy nowelizującej. Uzasadnienie zarzutu niezgodności tych
przepisów z Konstytucją sprowadzało się bowiem przede wszystkim do próby wykazania nagminności ich nieprzestrzegania przez
adresatów. Ponadto, Trybunał wskazał na niespełnienie w skardze wymogu bezpośredniości i aktualności naruszenia konstytucyjnych
wolności i praw skarżących. Regulacja ustawowa problemu procedury i terminu dokonania przez władze spółdzielni zmian dostosowujących
postanowienia