Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 stycznia 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 166/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Andrzeja Dembowskiego zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 4 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia
25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń spoecznych (Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.). Zaskarżonym
przepisom skarżący zarzucił niezgodność z art. 32 ust. 1, art. 67 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji. Polegać
ma ona zdaniem skarżącego na pozbawieniu możliwości potraktowania wspólnika, zatrudnionego we wasnej spóce z ograniczoną odpowiedzialnością,
za pracownika objętego świadczeniami z ubezpieczenia spoecznego.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 21 stycznia 2003 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków
formalnych skargi konstytucyjnej, przez wskazanie sposobu, w jaki przepisy zakwestionowane w skardze naruszyy przysugujące
skarżącemu konstytucyjne wolności lub prawa.
Odpowiadając na powyższe zarządzenie, pełnomocnik skarżącego ponowił zarzut naruszenia wymienionych w skardze unormowań konstytucyjnych.
Stwierdzi, że źródem naruszenia praw skarżącego bya przyjęta przez organy rentowe interpretacja art. 4 ust. 1 i 3 zaskarżonej
ustawy, prowadząca do odmowy – w świetle tych przepisów – uznania ważności umowy o pracę zawartej ze wspólnikiem spóki z o.o.
Postanowieniem z 2 lipca 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
postanowienia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przedmiotem skargi nie uczyniono przepisów, które w istocie determinoway
treść rozstrzygnięcia o prawach skarżącego. Zdaniem Trybunau Konstytucyjnego, dokonana przez organy rentowe ocena ważności
umowy o pracę zawartej przez skarżącego prowadzona bya w świetle innych unormowań, aniżeli stanowiące przedmiot skargi konstytucyjnej,
tzn. przede wszystkim art. 203 kodeksu handlowego. Należy wobec tego przyjąć, że to ten przepis stanowi bezpośrednie źródo
normatywne rozstrzygnięcia wydanego w sprawie skarżącego.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego. Podkreśli w nim, że Trybunał Konstytucyjny
w zaskarżonym