Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 lutego 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 166/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 8 września 2004 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił, iż art.
58 oraz art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) interpretowane w
ten sposób, iż wysokość odszkodowania przewidziana w art. 58 k.p. wyczerpuje wszelkie roszczenia wynikające z wadliwego rozwiązania
umowy o pracę bez wypowiedzenia, są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 14 ust. 1 Międzynarodowego
Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Powyższe przepisy Konstytucji stanowią także wzorzec kontroli konstytucyjności innych
zakwestionowanych we wniesionej skardze przepisów, tj. art. 415 oraz art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny
(Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), interpretowanych w ten sposób, iż nie znajdują one zastosowania do roszczenia o odszkodowanie
wynikające z wadliwego rozwiązania umowy o pracę. Jako alternatywny przedmiot kontroli w trybie skargi konstytucyjnej skarżąca
wysunęła zarzut niekonstytucyjności art. 58 k.p. z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny: skarżąca została zwolniona dyscyplinarnie z
pracy (zwolnienie bez wypowiedzenia z winy pracownika). W wyniku rozpatrzenia pozwu o przywrócenie do pracy SN stwierdził,
iż zwolnienie skarżącej było nieuzasadnione (wyrok z 8 maja 1997 r., sygn. akt I PKN 131/97), a także zasądził na rzecz skarżącej
na podstawie art. 58 k.p. odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, wskazując w uzasadnieniu na brak podstaw
do przywrócenia do pracy (wyrok SN z 25 sierpnia 1998 r., sygn. akt I PKN 268/98). Jednocześnie skarżąca wystąpiła z odrębnym
pozwem domagając się m.in. odszkodowania za pozbawienie prawa do wcześniejszej emerytury i prawa do odprawy emerytalnej, kwoty
stanowiącej odpowiednik utraconych