Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 października 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 166/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 22 września 2005 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił, iż art.
436 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), uzależniając naprawienie szkody
wyrządzonej posiadaczowi pojazdu wskutek zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody
od przypisania winy osobie, której zachowanie doprowadziło do zderzenia, narusza art. 64 ust. 2, art. 32 ust. 1 oraz art.
2 Konstytucji.
Naruszenie wynikającego z art. 64 ust. 2 prawa do równej ochrony innego prawa majątkowego, za które uznaje prawo do renty
(art. 444 § 2 k.c.) oraz zasady równości (art. 32 Konstytucji) wiąże skarżący z wydaniem przez Sąd Okręgowy wyroku z 9 czerwca
2004 r. (sygn. akt I C 479/03), którym oddalono powództwo skarżącego przeciwko PZU SA w Warszawie o zasądzenie na jego rzecz
niewypłaconej a uznanej przez PZU renty wyrównawczej. Wniesiona od powyższego wyroku apelacja został oddalona przez Sąd Apelacyjny
w Katowicach wyrokiem z 16 grudnia 2004 r. (sygn. akt I ACa 104/04). Postanowienie Sądu Najwyższego z 30 maja 2005 r. (sygn.
V CK 220/05), kończące postępowanie w sprawie, zostało skarżącemu doręczone 30 czerwca 2005 r.
Postanowieniem z 22 lutego 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, podnosząc
w uzasadnieniu, iż zaskarżony przepis nie stanowił podstawy wskazanego jako ostateczne rozstrzygnięcia, a w konsekwencji zarzut
jego niekonstytucyjności nie może być przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego w trybie wniesionej skargi konstytucyjnej.
W zażaleniu złożonym do Trybunału Konstytucyjnego 8 marca 2006 r. pełnomocnik skarżącego zakwestionował powyższe postanowienie,
wskazując w uzasadnieniu, iż podstawą wyroku Sądu Apelacyjnego z 14 lutego 2001 r. (sygn. akt I ACa 1228/00) był art. 436
§ 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c.