Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 czerwca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 166/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono niezgodność art. 451 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.
U. Nr 85, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 5, art. 7, art. 9, art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. W dniu 25 listopada 2008 r. Sąd Okręgowy
w Katowicach – Wydział V Karny wydał wobec skarżącego wyrok łączny (sygn. akt V K 126/08), który został utrzymany w mocy wyrokiem
Sądu Apelacyjnego w Katowicach – Wydział II Karny z 23 lipca 2009 r. (sygn. akt II AKa 199/09), wydanym na skutek apelacji
skarżącego. W czasie orzekania przez sądy obu instancji skarżący był pozbawiony wolności. Nie został doprowadzony na rozprawę
ani przed sądem okręgowym, ani przed sądem apelacyjnym. W postępowaniu reprezentował go obrońca z urzędu.
Skarżący zarzucił, że zakwestionowany przepis, pozwalający na niesprowadzenie oskarżonego pozbawionego wolności na rozprawę
przed sądem odwoławczym, jeśli sąd uzna obecność obrońcy za wystarczającą, narusza: zasadę demokratycznego państwa prawnego
(art. 2 Konstytucji), zasadę poszanowania wolności i praw jednostki, które skarżący wywodzi z art. 5 i art. 7 Konstytucji,
prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania karnego (art. 42 ust. 2 Konstytucji), prawo do sprawiedliwego rozpoznania
i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji), a także
art. 9 Konstytucji stanowiący, iż Rzeczpospolita przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego przez to, że narusza art.
6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.). Argumentacja
skarżącego skupia się na wskazaniu, że dopuszczalność pozbawienia przez sąd oskarżonego możliwości osobistego przedstawienia
swoich racji na rozprawie, niezależnie od udziału