Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 grudnia 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 166/19 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 listopada 2019 r. (data nadania) E.Ł. oraz A.P. (dalej:
skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru, wystąpili o uznanie art. 3941 § 1, 11, 2 lub § 3 w związku z art. 39821 w związku z art. 397 § 2 w związku z art. 370 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.
z 2019 r. poz. 1460, ze zm.; dalej: k.p.c.) za niezgodne z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1, art. 78 w związku z
art. 176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1, a także z art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 15 stycznia 2020 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braków formalnych
wniesionej skargi, m.in. przez sprecyzowanie i uzasadnienie, w jaki sposób art. 3941 § 1, 11, 2 lub § 3 w związku z art. 39821 w związku z art. 397 § 2 w związku z art. 370 k.p.c. naruszają wymienione w skardze konstytucyjnej wolności lub prawa. Pismem
z 23 stycznia 2020 r. (data nadania) pełnomocnik skarżących ustosunkował się do powyższego wezwania.
Postanowieniem z 3 września 2020 r., doręczonym skarżącym 8 września 2020 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej. Stwierdził w nim, że w przedmiotowej sprawie zachodzi zasada ne bis in idem, a także, że skarżący nie wyjaśnili, w jaki sposób treść kwestionowanych przez nich przepisów wpłynęła na naruszenie ich
konstytucyjnych praw i wolności określonych w art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
15 września 2020 r. (data nadania) skarżący złożyli zażalenie na