Postanowienie TK z dnia 22 grudnia 2004, sygn. Ts 167/04

W skardze konstytucyjnej Małgorzaty Zwolak zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 392 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Zaskarżonemu przepisowi k.p.c. skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 45 ust. 1 Konstytucji i wyrażonym w nim prawem do sądu.

Postanowieniem z 22 grudnia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, uznając, że sformułowane w niej zarzuty są oczywiście bezzasadne. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, skarżąca błędnie zinterpretowała skutki prawne powoływanych w uzasadnieniu skargi orzeczeń Trybunału, w których za niezgodny z Konstytucją uznany został art. 3934 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcia te nie dostarczają bowiem argumentów na rzecz tezy, że następstwem derogowania tego unormowania stała się też niekonstytucyjność podstawowego przepisu określającego zakres orzeczeń podlegających zaskarżeniu w drodze kasacji, tzn. art. 392 k.p.c.

Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącej. Za nieusprawiedliwione uznał w nim stanowisko Trybunału wskazujące na zaniechania skarżącej (względnie jej pełnomocnika) jako przyczynę ograniczenia jej uprawnień procesowych. Ponownie wskazał na konstytucyjną niedopuszczalność ograniczenia możliwości zaskarżania w drodze kasacji rozstrzygnięć podjętych w formie postanowienia, wywołujących poważne skutki