Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 grudnia 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 167/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 czerwca 2014 r. (data nadania) K.I. (dalej: skarżąca)
wystąpiła o zbadanie zgodności art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80,
poz. 903, ze zm.; dalej: u.w.l.) – w zakresie, w jakim przepis ten uniemożliwia obywatelom skorzystanie z instytucji zasiedzenia
w sytuacji, w której przedmiotem samoistnego posiadania jest samodzielny, lecz niewyodrębniony lokal – oraz art. 336 i art.
47 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.; dalej: k.c.) – w zakresie, w
jakim przepisy te uniemożliwiają zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości obywatelom, którzy znajdują się w wyłącznym
posiadaniu części budynku posadowionego na nieruchomości gruntowej – z art. 32, art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 7 kwietnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W ocenie
Trybunału skarżąca wadliwe zidentyfikowała problem konstytucyjny, wiążąc go zasadniczo z praktyką stosowania prawa. Ponadto
Trybunał stwierdził, że Konstytucja nie gwarantuje wprost praw osobom znajdującym się w sytuacji faktycznej prowadzącej do
zasiedzenia. W związku z powyższym skarżącej nie przysługuje konstytucyjne prawo wyrażone w art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji,
którego naruszenie zarzuciła w skardze.
W zażaleniu na postanowienie Trybunału skarżąca zaznacza, że skarga dotyczyła braku możliwości skorzystania z instytucji zasiedzenia
w przypadku posiadania lokalu samodzielnego, ale niewyodrębnionego. Skarżąca twierdzi, że orzecznictwo dotyczące podnoszonego
przez nią zagadnienia powołała nie w celu wykazania rozbieżności, lecz aby zwrócić uwagę na poglądy judykatury, które odnosiły
się do zbliżonych stanów faktycznych, a tym samym ukazać kontekst, mający ułatwić Trybunałowi ocenę zgodności z Konstytucją
zakwestionowanych przepisów. Jak to ujmuje skarżąca, „[z] całą mocą należy zatem podkreślić, iż intencją skarżącej – w ramach