Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 kwietnia 2002 r.
|
| Sygn. akt Ts 168/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej 16 listopada 2001 r. zarzucono, że art. 1 pkt 32 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 28 lipca 1990
r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321) jest niezgodny z art. 64 Konstytucji RP. Ustanowiony tym przepisem
dwudziestoletni okres zasiedzenia nieruchomości dla posiadacza w złej wierze naruszał, zdaniem skarżącej, istotę prawa własności.
W latach 1967-1989 skarżąca, a wcześniej jej spadkodawca nie mógł wykonywać przysługującego mu prawa własności z powodów politycznych.
Tymczasem wprowadzony w 1990 r. trzydziestoletni okres zasiedzenia nieruchomości posiadanej w złej wierze nie dotyczył sytuacji
faktycznych, w których do zasiedzenia doszło przed 1 stycznia 1990 r. Ponadto skarżąca wniosła o uznanie za niezgodny z Konstytucją
RP art. 393 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.).
Zdaniem skarżącej przepis ten pozwolił Sądowi Najwyższemu na niewydanie wyroku pomimo, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne. Zdaniem skarżącej, jeżeli Sąd Najwyższy nie stwierdził oczywistej bezzasadności kasacji powinien ją przyjąć do rozpoznania.
Odmowa przyjęcia kasacji we wskazanej sytuacji stanowi naruszenie wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego.
Postanowieniem z 6 lutego 2002 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału
w skardze nie określono jednoznacznie przedmiotu zaskarżenia. Stawiane pośrednio zarzuty wskazujące na naruszenie art. 64
Konstytucji nie uzasadniają stwierdzenia, iż zaskarżony art. 1 pkt