Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 lutego 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 168/05 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego skardze konstytucyjnej zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 399 ustawy
z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.). Zaskarżonemu unormowaniu k.p.c.
skarżący zarzucił, że w zakresie, w jakim wyłącza prawo do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem,
jest niezgodny z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 29 czerwca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
wskazał, że w skardze nie doszło do prawidłowego określenia przez skarżącego podstawy wnoszonej skargi, a więc wskazania,
jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez zaskarżone unormowanie k.p.c.
Zdaniem Trybunału zarzuty sformułowane przez skarżącego uznać bowiem należało za oczywiście bezzasadne. Przede wszystkim wyłączenie
możliwości korzystania z instytucji wznowienia postępowania, w sytuacji niespełnienia przesłanek ustawowych, nie prowadzi
do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż okoliczności sprawy, w związku
z którą skarżący wystąpił ze skargą wskazują, że nie została spełniona przesłanka subsydiarności tego środka ochrony wolności
i praw. Zarzucając wydanie orzeczenia przez sędziego podlegającego wyłączeniu, skarżący nie skorzystał z możliwości instancyjnej
kontroli tego rozstrzygnięcia. Tym samym, nie doprowadził do wydania ostatecznego orzeczenia, z którym można by wiązać zarzut
naruszenia praw wskazywanych jako podstawa wnoszonej skargi konstytucyjnej.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego 11 lipca 2006 r. (data nadania zażalenia
w urzędzie pocztowym to 12 lipca 2006 r.). Następnie do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęło kolejne pismo (oznaczone datą 7
lipca 2006 r.), zatytułowane „Zażalenie na postanowienie”, w którym inny pełnomocnik skarżącego zakwestionował postanowienie
Trybunału Konstytucyjnego z 27 czerwca 2006 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Z oznaczenia sygnatury
akt sprawy (SK 21/05), jak i z treści