Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lipca 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 169/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 369 i art. 536 ustawy z 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.
U. Nr 60, poz. 535 ze zm.; dalej: prawo upadłościowe i naprawcze) w zakresie, w jakim pomijają zastosowanie przepisów zaskarżonej
ustawy w sprawach, w których upadłość osoby fizycznej ogłoszona została przed 1 października 2003 r., a zakończona w okresie
obowiązywania prawa upadłościowego i naprawczego, są niezgodne z konstytucyjną zasadą równości i sprawiedliwości społecznej
w zakresie prawa do sądu.
Postanowieniem z 1 lutego 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając,
że skarżący nie wskazali, w jaki sposób zaskarżone przepisy ustawy naruszyły ich konstytucyjne prawa. Skarżący za niekonstytucyjne
uznali posłużenie się przez ustawodawcę regułą intertemporalną dalszego działania prawa dotychczas obowiązującego. Dla uzasadnienia
niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów przywołali orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jednak w przywołanych orzeczeniach
Trybunał Konstytucyjny wskazywał na niedopuszczalność posługiwania się zasadą bezpośredniego działania ustawy nowej.
W zażaleniu skarżący wnieśli o nadanie skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zdaniem skarżących odmowa nadania dalszego biegu
była bezpodstawna. Wskazane w skardze konstytucyjnej ograniczenia w zastosowaniu bezpośredniego działania ustawy nowej pozwalają
stwierdzić, że w pewnych sytuacjach również stosowanie ustawy dawnej może