Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 lutego 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 169/06 |
Uzasadnienie:
Skarżący wniósł do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, w której domagał się stwierdzenia, że art. 124 oraz art.
122 § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz.
512, ze zm.; dalej: prawo upadłościowe) są niezgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Pierwszy z zaskarżonych przepisów, w ocenie skarżącego, odbiera mu prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy mającej za przedmiot
wynagrodzenie syndyka przez sąd, ponieważ postanowienie w tym przedmiocie sąd wydaje po wysłuchaniu syndyka, rady wierzycieli
i upadłego, a taka regulacja pozbawia go – jako syndyka – prawa do przytaczania dowodów, w tym przesłuchania świadków, na
okoliczność słuszności wysokości wnioskowanego wynagrodzenia. Zaskarżony art. 122 § 2 prawa upadłościowego przewiduje natomiast,
że na postanowienie sądu co do wynagrodzenia syndyka przysługuje zażalenie. Skarżący podnosi, że jest ono rozpoznawane, w
myśl art. 397 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej:
k.p.c.), na posiedzeniu niejawnym, co powoduje, iż nie jest możliwa realizacja uprawnienia do zgłoszenia wniosku o wyłączenie
sędziego w trybie przewidzianym w art. 49 k.p.c., przepis ten stanowi zaś gwarancję bezstronności sądu.
Zarzuty powyższe skarżący sformułował w związku z postępowaniem w przedmiocie ustalenia jego wynagrodzenia jako syndyka Masy
Upadłości Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w Zamościu i wydanymi w nim postanowieniami: Sądu Rejonowego w
Zamościu z 27 kwietnia 2006 r. (sygn. akt U. 15/95) oraz Sądu Okręgowego w Lublinie z 26 maja 2006 r. (sygn. akt IX Gz 194/06)
o oddaleniu zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego w Zamościu.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 16 lipca 2007 r. odmówił skardze konstytucyjnej nadania dalszego biegu. Odnosząc się
do zarzutów stawianych w stosunku do art. 122 § 2