Postanowienie TK z dnia 03 lutego 2012, sygn. Ts 169/10

W skardze konstytucyjnej z 16 lipca 2010 r. Jacek B. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 4241 § 1 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 3 lutego 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu ze względu na oczywistą bezzasadność podniesionych zarzutów, a także nieuzupełnienie wszystkich braków formalnych skargi konstytucyjnej. Podstawę odmowy stanowiło ustalenie, że zarzut wyłączenia dopuszczalności skargi od orzeczeń, od których wniesiono skargę kasacyjną oraz od orzeczeń Sądu Najwyższego, a tym samym naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji, jest oczywiście bezzasadny. Ponadto skarżący domagał się od ustawodawcy ustanowienia swoistej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, dotyczącej rozstrzygnięcia, które jest tożsame w skutkach z orzeczeniem zapadłym w wyniku rozpoznania tego środka (w jego przypadku – orzeczenia zapadłego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej), co stanowiło postulat de lege ferenda. Dodatkowo skarżący nie uzupełnił należycie braków formalnych skargi konstytucyjnej, ponieważ nadesłał dokument stanowiący nieurzędowy wyciąg z treści