Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 maja 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 17/00 |
Uzasadnienie:
W dniu 4 lutego 2000 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożono do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną Zofii
G., w której zarzucono, iż art. 55 § 1 zd. 1, art. 60 § 4 oraz art. 330 § 2 zd. 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555) jest niezgodny z art. 45, art. 47, art. 51 ust. 4, art. 77, art. 78 oraz z art.
176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy umożliwiają zamknięcie drogi sądowej
w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym z urzędu bez merytorycznego rozpoznania sprawy pokrzywdzonego przez właściwy sąd,
a także pozbawiają pokrzywdzonego prawa do skutecznego środka odwoławczego oraz prawnej ochrony przed bezprawnymi działaniami
osób wykonujących funkcje urzędowe. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż wskazane wyżej regulacje Kodeksu postępowania karnego pozbawiają
pokrzywdzonego prawa do domagania się osądzenia popełnionych na jego szkodę przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego,
gdy organy do tego powołane nie podejmują ścigania, co stanowi zaprzeczenie istoty praw zagwarantowanych w art. 77 Konstytucji
RP do dochodzenia na drodze sądowej naruszonych wolności i praw, a nawet wynagrodzenia szkód wyrządzonych przez niezgodne
z prawem działanie organu władzy publicznej.
Skarżąca stwierdziła także, iż zakwestionowane regulacje pozbawiają pokrzywdzonego możliwości oskarżenia funkcjonariusza publicznego
o zniesławienie, gdy oskarżyciel publiczny odmówi ścigania poświadczenia nieprawdy, co zaprzecza istocie praw zagwarantowanych
przez art. 45 Konstytucji RP, pozwalając rozstrzygnąć niejawnie w postępowaniu przygotowawczym sprawę z