Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 grudnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 17/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 27 stycznia 2005 r., sporządzonej przez pełnomocnika Małgorzaty Kmita, zakwestionowano zgodność
z Konstytucją trzech przepisów ustawowych.
Art. 40 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (dalej:
ustawa o ochronie praw lokatorów) skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 2 Konstytucji i wyrażoną w nim zasadą zaufania obywatela
do państwa i stanowionego prawa. Istota naruszenia Konstytucji związana jest – zdaniem skarżącej – z wadliwym (pominięcie
okresu vacatio legis) określeniem sposobu wejścia w życie ustawy o ochronie praw lokatorów.
Art. 691 § 1 kodeksu cywilnego skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 47 Konstytucji. Jej zdaniem, kwestionowany przepis, w
brzmieniu nadanym ustawą o ochronie praw lokatorów, narusza konstytucyjną zasadę poszanowania dla życia rodzinnego i jego
ochrony prawnej. Następuje to wskutek ograniczenia kręgu osób wstępujących ex lege w stosunek najmu po zmarłym lokatorze. Zdaniem skarżącej, wspólne zamieszkiwanie w lokalu przez członków jednej rodziny jest
stanem rzeczy chronionym regulacją art. 47 Konstytucji. Pozbawienie skarżącej, będącej wnuczką zmarłej najemczyni lokalu,
prawa wstąpienia w stosunek najmu, narusza – jej zdaniem – zasadę wyrażoną w tym przepisie Konstytucji.
Natomiast wobec art. 3921 § 1 kodeksu postępowania cywilnego skarżąca sformułowała zarzut niezgodności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa.
W ocenie skarżącej, źródłem takiej niezgodności jest wprowadzenie przez ustawodawcę progu związanego z wartością przedmiotu
zaskarżenia, którego przekroczenie warunkuje dopuszczalność skorzystania z kasacji od wyroku sądu II instancji.
Postanowieniem z 12 sierpnia 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W odniesieniu do zarzutu niezgodności z Konstytucją art. 40 ustawy o ochronie praw lokatorów oraz art. 691 § 1 k.c. Trybunał
stwierdził, że skarga wniesiona została z przekroczeniem 3-miesięcznego terminu przewidzianego w art. 46 ust. 1 ustawy