Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 czerwca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 17/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 20 stycznia 2010 r. skarżący zarzucił, że art. 83 i art. 91 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
– Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) są niezgodne z art. 30 w związku z
art. 24 i w związku z art. 66 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 2, art. 47 w związku z art. 71 ust. 1 Konstytucji.
W odniesieniu do obu regulacji skarżący sformułował zarzut zakresowy. Niekonstytucyjność przepisów ma wynikać z tego, że ani
art. 83, ani art. 91 § 1 p.u.s.p. „nie ustalają maksymalnych norm czasu pracy sędziego sądu powszechnego, nie określają precyzyjnie
sytuacji, w jakich dopuszczalne jest ich przekroczenie i wyłączają prawo do rekompensaty w postaci dodatkowego wynagrodzenia
lub ekwiwalentnego czasu wolnego od pracy za świadczenie pracy w rozmiarze wykraczającym ponad takie normy”.
Postanowieniem z 11 października 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu w zakresie
art. 91 § 1 p.u.s.p. Takie rozstrzygnięcie spowodowane było wadliwym określeniem przedmiotu skargi – nie istniał związek pomiędzy
kwestionowaną regulacją a ostatecznym rozstrzygnięciem o prawach i wolnościach skarżącego. W orzeczeniu wskazano również,
że powołane jako wzorce kontroli przepisy Konstytucji nie określają, w jaki sposób ustawodawca ma uregulować składniki wynagrodzenia
sędziowskiego. Trybunał Konstytucyjny stwierdził także, że ewentualna niekonstytucyjność art. 83 p.u.s.p. spowoduje konieczność
nowelizacji art. 91 tej ustawy i dlatego orzekanie o tym przepisie jest zbędne.
Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. W środku odwoławczym zarzucił: (1) błędne ustalenia faktyczne wyrażające
się w przyjęciu, że orzeczeniem, na podstawie którego ostatecznie rozstrzygnięto o konstytucyjnych wolnościach i prawach skarżącego,
była uchwała SN z 8