Postanowienie TK z dnia 31 stycznia 2012, sygn. Ts 17/11

W skardze konstytucyjnej z 11 stycznia 2011 r. Izabela L.-M. (dalej: skarżąca), profesor nadzwyczajny doktor habilitowany nauk prawnych, wniosła o zbadanie zgodności art. 359 pkt 2 i art. 364 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 54 ust. 1 i art. 61 ust. 1 Konstytucji. W piśmie z 25 marca 2011 r. skarżąca oświadczyła, że ogranicza skargę konstytucyjną do zbadania zgodności art. 359 pkt 2 k.p.k. z art. 2, art. 54 ust. 1 i art. 61 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 31 stycznia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Ustalenie, że zarzuty stawiane art. 359 pkt 2 k.p.k. były oczywiście bezzasadne, stanowiło podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W istocie skarżąca kwestionowała brak jawności zewnętrznej, która jest elementem prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji – wzorcu kontroli niepowołanym w skardze. Niezależną przesłanką odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu było stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, że skarżąca nie udowodniła ani istnienia związku koniecznego między zarzucanym naruszeniem wolności wypowiedzi (art. 54 ust. 1 Konstytucji) i prawa do uzyskiwania informacji (art. 61 ust. 1 Konstytucji) a postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie – II Wydział Karny z 26 listopada 2010 r. (sygn. akt II K 535/08/S), które według niej to naruszenie spowodowało, ani nie wykazała takiego związku między niekonstytucyjnością przepisu a naruszeniem prawa lub wolności. Natomiast zasada demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) została przywołana przez skarżącą tylko posiłkowo, przy czym niezgodność z tym wzorcem polegać miała na uniemożliwieniu prawidłowego funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego. Wobec tego Trybunał uznał, że skarżąca nie określiła dokładnie praw lub wolności konstytucyjnych,