Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 17/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika 14 stycznia 2013 r., skarżący S.B. zakwestionował zgodność z Konstytucją
art. 268 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523, ze zm.; dalej: u.s.w.). Zaskarżonemu
przepisowi u.s.w. skarżący zarzucił, że w zakresie, w jakim „nakazuje stosowanie do postępowań dotyczących decyzji w sprawach
lokalu mieszkalnego, przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przyznania równoważnika pieniężnego z
tytułu braku mieszkania albo równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, wydanych na podstawie ustawy
z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761, ze zm.; dalej: d.u.s.w.), wszczętych
i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia 13 października 2010 r., nowych przepisów (materialnych i procesowych) zawartych
w u.s.w.”, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji.
Postanowieniem z 22 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia
stwierdził, że skarżący nie dopełnił konstytucyjnych i ustawowych wymogów korzystania ze skargi jako środka ochrony wolności
i praw. Należy do nich m.in. obowiązek uczynienia przedmiotem skargi wyłącznie takiego unormowania, które było podstawą ostatecznego
orzeczenia prowadzącego do niedozwolonej ingerencji w sferę konstytucyjnych wolności i praw skarżącego; ponadto, przewidziany
w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej:
ustawa o TK) wymóg wskazania sposobu, w jaki zakwestionowany przepis naruszył konstytucyjne prawa podmiotowe skarżącego. Zdaniem
Trybunału skarżący, kwestionując art. 268 ust. 2 u.s.w., w sposób nieuprawniony połączył zarzut naruszenia przysługujących
mu praw konstytucyjnych z postępowaniem administracyjnym i sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem Naczelnego