Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 17/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika M.J. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art.
36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).
Skarżący zarzucił, że zaskarżony przepis ustawy o TK „w zakresie zwrotu »gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny«, w jakim
uprawnia do wydania postanowienia merytorycznego w przedmiocie odmowy nadania wnioskowi dalszego biegu w składzie jednoosobowym”,
jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 79 Konstytucji.
Postanowieniem z 8 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia
Trybunał stwierdził, że skarżący nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, a polegającego
na wyjaśnieniu, w jaki sposób zaskarżone unormowanie godzi w konstytucyjne wolności lub prawa wskazane jako podstawa skargi.
W odniesieniu do zarzutu niezgodności art. 36 ust. 3 ustawy o TK z art. 45 ust. 1 Konstytucji Trybunał zauważył, że skarżący
nie sprecyzował, jaki element prawa wyrażonego w tym przepisie Konstytucji został naruszony przez zaskarżone unormowanie.
Niezależnie od tego Trybunał uznał, że zarzut skarżącego dotyczący ustawowej przesłanki oczywistej bezzasadności nie miał
odzwierciedlenia w treści orzeczenia wydanego w sprawie, w związku z którą skarżący wniósł skargę konstytucyjną. Ponadto Trybunał
wskazał na konstytucyjne podstawy (art. 79 ust. 1 i art. 197) upoważnienia ustawodawcy do uregulowania trybu postępowania
przed Trybunałem, także w sprawach rozpoznawania skarg