Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 17/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 stycznia 2017 r. (data nadania) radca prawny M.G. (dalej:
skarżąca) zakwestionowała zgodność: po pierwsze, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji
publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, ze zm.; dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim nakazuje stosowanie przepisów ustawy z
dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej: k.p.a.) wyłącznie
do decyzji, o których mowa w art. 16 ust 1 u.d.i.p.; po drugie, art. 28 k.p.a. w zakresie, w jakim nie znajduje zastosowania
do postępowania w sprawach o udostępnienie informacji publicznej, z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji,
w szczególności z wywodzoną z tych przepisów oraz z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja) zasadą
sprawiedliwości proceduralnej w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji; art. 30 Konstytucji; art. 32 w związku z
art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 21 sierpnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
uznał, że w postępowaniu zainicjowanym złożeniem skargi konstytucyjnej nie jest dopuszczalne badanie zgodności przepisów ustaw
z umowami międzynarodowymi (Konwencją). Ponadto, zdaniem Trybunału, skarżąca uczyniła przedmiotem skargi art. 16 ust. 2 u.d.i.p.,
tzn. przepis niepozostający w związku treściowym z prawami podmiotowymi, o których ochronę wnosiła, natomiast zaskarżony art.
28 k.p.a. nie stanowił samodzielnej podstawy uznania, że skarżąca nie może być stroną postępowania z zakresu dostępu do