Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 października 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 17/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 stycznia 2018 r. (data nadania), pełnomocnik radca prawny
Witold Modzelewski, w imieniu O.K. (dalej: skarżąca) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 18 ust. 9 ustawy z dnia 13 października
1998 r. o systemie ubezpieczeń (ówcześnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 121, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1778, ze zm.;
dalej ustawa o systemie ubezpieczeń). Skarżąca zarzuciła w skardze, że zakwestionowany przepis jest niezgodny z art. 2 i art.
32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarga konstytucyjna została sformułowana przez skarżącą w związku z następującą sprawą.
Decyzją z 5 maja 2015 r. nr […], Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS lub organ rentowy) odmówił zwrotu nadpłaty składek
w wyniku skorygowanej przez skarżącą deklaracji rozliczeniowej za lipiec 2014 r. Decyzją z 22 maja 2015 r. […], ZUS określił
podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za lipiec 2014 r. w wysokości 9 000 złotych.
Wyrokiem z 1 marca 2016 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w W. oddalił odwołania, które skarżąca złożyła od decyzji ZUS. Wyrokiem
z 18 października 2017 r. (sygn. akt […]) Sąd Apelacyjny w W., Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację skarżącej.
Skarżąca, uzasadniając zasadność skargi wskazuje na błędną interpretację zaskarżonego przepisu przez ZUS i sądy obu instancji.
Skarżąca wskazuje, że „interpretację tego przepisu zastosowaną przez sądy obu instancji należy uznać za niedopuszczalną jako
sprzeczną z ustawą zasadniczą”.
Skarżąca nie zgadza się na zastosowanie wyłącznie wykładni literalnej art. 18 ust. 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,
która „pomija zupełnie cel tego przepisu, a także całej ustawy oraz prawa gwarantowane obywatelom przez Konstytucję RP”.
W ocenie skarżącej ograniczenie prawa do proporcjonalnego zmniejszenia podstawy wymiaru składek za miesiąc, w którym nastąpiło
odpowiednio