W skardze konstytucyjnej z 17 lipca 2009 r. Mirosław K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 2 pkt
1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U.
Nr 155, poz. 1287, ze zm.; dalej: ustawa o restrukturyzacji). Zakwestionowanemu przepisowi ustawy o restrukturyzacji, rozumianemu
w taki sposób, że za „innego zobowiązanego do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6 tej ustawy, uznaje się tylko
takiego przedsiębiorcę, który odpowiada za należności podmiotu, który nadal prowadzi działalność gospodarczą”, skarżący zarzucił
niezgodność z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została skierowana w związku z następującą sprawą. Decyzją nr 240/O z 30 grudnia 2002 r. (znak Rd.Res.
151/XI/02) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zielonej Górze odmówił wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wobec
skarżącego, jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W uzasadnieniu tej decyzji organ administracji stwierdził,
że na dzień skierowania wniosku o restrukturyzację skarżący nie posiadał zadłużenia, wobec czego jego wniosek nie spełniał
kryteriów przedmiotowych. Odwołanie skarżącego od tej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z
3 grudnia 2003 r. (sygn. akt IV U 992/03). Na skutek apelacji skarżącego orzeczenie to zostało następnie uchylone wyrokiem
Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 1 grudnia 2005 r. (sygn. akt III AUa 222/04), zaś sprawa skarżącego przekazana do ponownego
rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Zielonej Górze. W trakcie dalszego postępowania wydane zostało kolejne orzeczenie (wyrok Sądu
Okręgowego w Zielonej Górze z 5 grudnia 2006 r., sygn. akt IX U 174/06), którym zmieniono zaskarżoną decyzję ZUS w ten sposób,
że zobowiązano ten organ do wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego w oparciu o wniosek skarżącego. Wyrok ten jednakże,
w wyniku apelacji pozwanego ZUS, został następnie