Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 kwietnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 170/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 czerwca 2011 r. C.S. (dalej: skarżący) kwestionuje zgodność
art. 249 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.)
z art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 5 ust. 4 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: konwencja).Skarżący
wnosi również o przywrócenie terminu do złożenia skargi konstytucyjnej.
Skarga została wniesienia w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z 5 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy w
Białymstoku – III Wydział Karny (sygn. akt III K 49/09) przedłużył skarżącemu areszt na okres kolejnych trzech miesięcy, tj.
do 12 lutego 2010 r. W uzasadnieniu sąd podał, że nadal istnieje obawa matactwa ze strony skarżącego, zwłaszcza że najważniejszy
świadek w procesie przeciwko skarżącemu nie został jeszcze przesłuchany. Skarżący zaskarżył postanowienie o przedłużeniu tymczasowego
aresztowania. Sąd drugiej instancji podzielił argumentację sądu okręgowego i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (postanowienie
Sądu Apelacyjnego w Białymstoku – II Wydział Karny z 26 listopada 2009 r., sygn. akt II AKz 378/09).
Skarżący podnosi, że nie powiadomiono go ani o posiedzeniu w sprawie przedłużenia tymczasowego aresztowania, ani o posiedzeniu
w sprawie zażalenia na postanowienie o przedłużeniu tego środka zapobiegawczego. Zaskarżony art. 249 § 5 k.p.k. przewiduje
bowiem, że tylko prokurator i obrońca mają prawo wziąć udział w tych posiedzeniach. W ocenie skarżącego przepis ten jest niezgodny
z Konstytucją, ponieważ nie zabezpiecza interesów podejrzanego (oskarżonego), który nie ma obrońcy (tak jak skarżący w rozpatrywanej
sprawie). Narusza tym samym prawo do sprawiedliwego procesu, a ściśle