Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 września 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 170/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 lipca 2012 r., M.H. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność: 1) art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r.
Nr 14, poz. 176, ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji;
2) art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. z art. 46 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji; 3) art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. z
art. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji; 4) art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji; 5) art.
20 ust. 3 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. z art. 42 ust. 3 Konstytucji; 6) art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1
pkt 7 u.p.d.o.f. w związku z art. 68 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926,
ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. narusza ekonomiczne prawa podatników przez ingerencję w ich prawo własności,
wyrażające się w obciążeniu podatnika obowiązkiem zapłaty podatku w wysokości 75% dochodu ustalonego przez organ podatkowy,
co w rzeczywistości skutkuje pozbawieniem podatnika niemalże całego dochodu niezgłoszonego do opodatkowania i wykazuje podobieństwo
do konfiskaty mienia. Jak twierdzi skarżący art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. narusza także konstytucyjnie ustanowioną wyłączność
sądu do orzekania o przepadku rzeczy, a także prawo do sądu. W przekonaniu skarżącego art. 30 ust. 1 pkt 7 oraz art. 20