Postanowienie TK z dnia 01 lutego 2000, sygn. Ts 170/99

W skardze konstytucyjnej z 15 listopada 1999 r. pełnomocnik Janusza B. zarzucił, iż art. 392 § 1 oraz art. 367 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 175 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP przez to, iż ograniczają one konstytucyjne prawo skarżącego do dwuinstancyjnego postępowania sądowego. Skarżący podnosi, iż wyrokiem z 27 listopada 1998 r. (sygn. akt I Aca 271/98) Sąd Apelacyjny w Ł. oddalił jego skargę o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Ł. z 20 lutego 1997 r. w sprawie z powództwa syndyka masy upadłościowej Z.U. “W” S.A. w Ł. (sygn. akt I Aca 64/97). Od wyroku oddalającego jego skargę skarżący złożył apelację, którą Sąd Apelacyjny w Ł. potraktował jako kasację i postanowieniem z 22 stycznia 1999 r. odrzucił, stwierdzając, iż nie została ona sporządzona przez adwokata. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 29 września 1999 r. (sygn. akt II CZ 91/99).

Postanowieniem z 1 lutego 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stwierdzając, iż odrzucenie przez Sąd Apelacyjny w Ł. kasacji skarżącego nie naruszyło przysługującego mu prawa do dwuinstancyjnego postępowania, gdyż odmowa merytorycznego rozpoznania tej kasacji wynikała z niedochowania przez samego skarżącego warunków formalnych. Ponadto Trybunał Konstytucyjny uznał, iż podstawy skargi konstytucyjnej nie mógł także stanowić zarzut ograniczenia prawa do sądu poprzez wymóg sporządzenia kasacji przez adwokata. Zarzut ten pozostaje bowiem bez merytorycznego związku z zakwestionowanymi w skardze konstytucyjnej przepisami kodeksu postępowania cywilnego.

Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący złożył zażalenie, w którym stwierdził, iż naruszenie przysługującego mu konstytucyjnego prawa do sądu polega na ograniczeniu dostępu