Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 lutego 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 171/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 16 lipca 2009 r. skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu – zarzucił, że art. 14 ust.
2 i art. 100 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167,
poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.c.), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie
ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123), jak również art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia
2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123) są niezgodne z art. 31
ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W ocenie skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej przez stronę zwolnioną przez sąd w całości od kosztów sądowych
– przy jednoczesnym braku środków na jej opłacenie, w szczególności w przypadku osób przebywających w zakładach penitencjarnych
– skutkuje nieuzasadnionym zamknięciem drogi do dochodzenia przed sądem naruszonych praw i wolności. Bezwzględny wymóg uiszczenia
opłaty, przy braku środków na jej opłacenie, narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania.
Niniejsza skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą.
Postanowieniem z 20 maja 2008 r. (sygn. akt I C 407/06) Sąd Okręgowy w Lublinie – I Wydział Cywilny w pkt I oddalił wniosek
skarżącego o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty podstawowej od wniesionego zażalenia na postanowienie z 18 lutego 2008
r. i apelacji na wyrok z 9 listopada 2007 r. (sygn. akt I C 407/06). Jednocześnie jako nieopłacone odrzucił w pkt II zażalenie
i w pkt III apelację. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie wraz z