Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 grudnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 171/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 lipca 2013 r. K.D. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, ze zm.;
dalej: prawo o adwokaturze) oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat
za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U.
z 2013 r. poz. 461; dalej: rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie) z art. 42 ust. 2 w związku z art. 2 i art.
31 ust. 3 oraz z art. 20, art. 22, art. 31 ust. 1 i 2 i art. 92 ust. 2 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego. Postanowieniem z 11 stycznia 2013 r. (sygn. akt VIII
K 201/12) Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa – VIII Wydział Karny zasądził na rzecz skarżącego od oskarżyciela posiłkowego
występującego w jego sprawie, zwrot kosztów wynagrodzenia obrońcy z wyboru. Postanowieniem z 5 marca 2013 r. (sygn. akt X
KZ 290/13) Sąd Okręgowy w Warszawie – X Wydział Karny Odwoławczy zmienił to rozstrzygnięcie w ten sposób, że zmniejszył kwotę
zasądzoną na rzecz skarżącego.
Skarżący kwestionuje zgodność z Konstytucją regulacji, która ogranicza wysokość opłaty za czynności adwokackie, stanowiącej
podstawę do zasądzenia przez sąd na rzecz strony zwrotów kosztów wynagrodzenia obrońcy z wyboru, do sześciokrotności stawki
minimalnej. Zdaniem skarżącego, takie ograniczenie narusza zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 2 Konstytucji) i zasadę
prawidłowej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji, a także ingeruje w istotne postanowienia umowy między klientem a adwokatem,
czym godzi w zasadę swobody umów (art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji), zasadę wolności działalności