Postanowienie TK z dnia 12 grudnia 2014, sygn. Ts 171/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 czerwca 2014 r. Kopalnia Piasku „Kotlarnia” S.A. (dalej: skarżąca, spółka) zakwestionowała zgodność art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31, ze zm.; dalej: ustawa podatkowa), w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., z art. 2, art. 20, art. 22, art. 32 oraz art. 217 Konstytucji.

Rozpatrywana skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Spółka, będąca właścicielem infrastruktury kolejowej, oddała tę infrastrukturę w dzierżawę innemu podmiotowi gospodarczemu, który pełnił funkcję zarządcy, sama natomiast wykorzystywała linie kolejowe do transportu własnych produktów z kopalni do punktu przeładunku oraz punktów sprzedaży. Prezydent Miasta Zabrze określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. (decyzja z 18 kwietnia 2011 r., nr PEA.BG-3110-1-478/2008). Spółka odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając organowi błędne ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie, że infrastruktura kolejowa spółki nie była wykorzystywana wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego (naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji (decyzja z 4 października 2011 r., nr SKO/F/423/1044/7373/11). Organ odwoławczy uznał, że spółka przez wydzierżawienie wykorzystała budowle kolejowe na własne potrzeby, we własnym interesie, stąd też nie spełniała przesłanek warunkujących skorzystanie ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który uznał skargę za bezzasadną i ją oddalił (wyrok z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1134/11). Naczelny Sąd