W skardze konstytucyjnej z 30 sierpnia 2017 r. (data nadania) M.T. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 162 ustawy
z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 155
dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą.
Sąd Rejonowy w W. Wydział I Cywilny (dalej: Sąd Rejonowy) wyrokiem zaocznym z 15 grudnia 2016 r. oddalił powództwo skarżącej
przeciwko Paulinie G. o zapłatę 4,76 zł tytułem pożyczki. Strony nie stawiły się na wyznaczonej rozprawie. Sąd Rejonowy uznał,
że skarżąca nie przedstawiła dowodu na okoliczność zawarcia między stronami umowy pożyczki, a wniosek skarżącej o przeprowadzenie
dowodu z zeznań świadka nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego wniosek ten oddalił.
Sąd Okręgowy w W. I Wydział Cywilny (dalej: Sąd Okręgowy) wyrokiem z 8 czerwca 2017 r. oddalił apelację skarżącej od wyroku
Sądu Rejonowego. Główny zarzut apelacji skarżącej dotyczył naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 217 § 1 w zw. z art. 227 k.p.c.
poprzez oddalenie wniosku o przeprowadzenie zeznań świadka. Sąd Okręgowy wyjaśnił po pierwsze, że zgodnie z art. 162 k.p.c.
„warunkiem powoływania się na uchybienia sądu I instancji przepisom postępowania, jest zwrócenie przez stronę uwagi temu sądowi
na uchybienia poprzez wniesienie o wpisanie stosownego zastrzeżenia do protokołu”. Skarżąca nie wniosła o wpisanie zastrzeżenia
do protokołu, ponieważ nie była obecna na rozprawie przed Sądem Rejonowym. Po drugie wyjaśnił, że Sąd Rejonowy prawidłowo
stwierdził, iż przeprowadzenie rzeczonego dowodu z zeznań świadka nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy,
a oddalenie tego wniosku dowodowego motywowane było jego bezprzedmiotowością.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 30 stycznia 2018 r. skarżąca została wezwana