Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 sierpnia 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 171/18 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej z 29 listopada 2018 r. (data nadania) A.W.V. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 51
ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1958 r. Nr 17, poz. 70;
art. 54 ust. 1 i 2 według tekstu jednolitego: Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) z art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art.
21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ewentualnie – art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i
trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1958 r. Nr 17 poz. 70; art. 54 ust. 1 i 2 według tekstu jednolitego: Dz. U. z
1961 r. Nr 18, poz. 94) w zakresie, w jakim „stanowi podstawę do wywłaszczenia właścicieli nieruchomości budynkowych, które
na mocy art. 5 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy z dnia 26 października 1945 r. (Dz. U.
1945 Nr 50 poz. 279) stanowiły w dniu wejścia w życie w/w ustawy samodzielne nieruchomości” z art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 w
związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 16 października 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z
uwagi na to, że zaskarżony przepis nie był podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie skarżącej.
3. W zażaleniu z 29 października 2019 r. (data nadania) skarżąca podniosła, że Trybunał błędnie wskazał jako ostateczne rozstrzygnięcie
o jej prawach i wolnościach orzeczenie administracyjne z 1960 r., choć, jak stwierdza, zostało ono wydane na podstawie zaskarżonego